Facebook Twitter Google +1     Admin

NevSelt Corporation



Desde 27III2004

Temas

Archivos

Enlaces


Mudanza

Estamos de mudanzas.... Ahora la web pasa a estar alojada en spymac, al igual que el blog. Las nuevas direcciones son nevselt.spymac.net para la web y nevselt.spymac.net/blog para el blog. De momento este blog estará activo, pero próximante lo daremos de baja.

Esperemos no causar muchas molestias, ahora ya sabeis donde encontrarnos :)

Saludos a todos y gracias por leernos.

Seare T. Seltev
26/12/2004 05:11 Enlace permanente. General Hay 4 comentarios.

Lirolaro18

As nubes están baixas e forman remuíños de néboa entre as casas. Está amencendo e o sol esperta invisible, tra-lo branco impoluto e silencioso que cubre a vila. Non hai ninguén polas rúas, debo se-lo único que goza da pureza húmida das mañás. Un día novo e o mundo parece recén sacado do paquete. Prendo un cigarro e o fume mestúrase lentamente co fresco arrecendo das nubes. O silencio só se ve perturbado polos perdidos chíos dos páxaros e o chisporroteo case inaudible do tabaco queimándose con cada calada. É un bo momento para pensar, ou para deixa-la mente en branco e permitir vagar libremente a imaxinación, os recordos.
Lembro... o día que atopei aquela casa no medio do monte. Últimamente vénme moito á cabeza aquela imaxe: a casa, abandonada, erguéndose entre carballos e castiñeiros nun falido alarde de superioridade. Moitas veces creo desexar que aquelo non tivera pasado nunca, que non houbera entrado nin lido aquel libro agochado na lacena. Agora ese libro descansa no fondo dun caixón da miña mesiña de noite. Sei que non podo volver atrás, pero iso non quita que non o desexe fugazmente nalgúns momentos.
O libro... o colgante... Non sei a quen ou a que despertei. Quizais sexa unha porta da miña alma que abrín sen saber sequera da súa existencia.

*============*
Traducción
*============*

Las nubes están bajas y forman remolinos de niebla entre las casas. Está amaneciendo y el sol se despierta invisible, tras el blanco impoluto y silencioso que cubre la villa. No hay nadie por las calles, debo ser el único que goza con la pureza húmeda de la mañana. Un día nuevo y el mundo parece recién sacado del paquete. Enciendo un cigarro y el humo se mezcla lentamente con el fresco perfume de las nubes. El silencio sólo se ve perturbado por los perdidos gritos de los pájaros y el chisporroteo casi inaudible del tabaco quemándose con cada calada. Es un buen momento para pensar, o para dejar la mente ne blanco y permitir vagar libremente la imaginación, los recuerdos.

Me acuerdo... del día que encontré aquella casa en el medio del monte. Últimamente se me viene mucho a la cabeza aquella imagen: la casa, abandonada, levantándose entre robles y castaños en un fallido alarde de superioridad. Muchas veces creo desear que aquello no hubiese pasado nunca, que no hubiera entrado ni leído aquel libro escondido en el arcón del pan. Ahora ese libro descansa en el fondo de un cajón en mi mesilla. Sé que no puedo volver atrás, pero eso no evita que lo desee fugazmente en algunos momentos.
El libro... el colgante... no sé a quién o a qué he despertado. Quizá sea una puerta de mi alma que he abierto sin saber tan siquiera de su existencia.

Seare T. Seltev

Galicia no pais das maravillas

Pues como bien dice el post anterior el sabado fui a un homenaje que se le hacia en Lancara al grupo de musica folk Milladoiro.

Al final no vino Beiras, así que ni autografos ni ná pero si que vinieron Susana Seivane con su padre (conocido artesano de gaitas), el director de la editorial Galaxia y Luis Tosar, además del ya citado grupo.

Poco hay que contar de ellos, son gallegos de todas formas, gente normal, por lo tanto comimos bien y bebimos bien y en los cafes tocamos todos alli en amor y compañia.

No se me ocurre nada más que contar así que abro la tanda de ruegos y preguntas

Fuz Neviros

Fiesta...

Fuz me ha comentado este mediodía que mañana sábado va a comer con los del grupo Milladoiro, Susana Seivane, Cristina Pato... y con Beiras. Todo ello tras unos conciertos folk. Estamos todos esperando con ansia que nos consiga un autógrafo de Beiras para cada uno... (Beiras, BNG... el que no sepa de qué va que pregunte). Por estas tierras ya es una leyenda y, para muchos, un ídolo. En fin, que esperemos que no les haga sombra a los grupos folk (será difícil, dada la calidad de la mayoría).
Como veis, somos bastante adictos a la fiesta, jejeje. Si nos recomendais alguna, y queda relativamente cerca, seguro que nos encontrais por allí, sobre todo a Fuz ;).

Seare T. Seltev

P.D.: Fuzz, a ver si nos cuentas cómo te ha ido :)
15/10/2004 16:15 Enlace permanente. General Hay 4 comentarios.

San Froilán

Puf, llevamos desde el día cinco de fiesta en Lugo. Al fin han terminado. Aún así, ayer hemos aprovechado el día del Pilar para repasar aquellos lugares de la fiesta que aún no habíamos podido visitar.
Siento no haber escrito estos días, pero como comprendereis...
En fin, nada, que andamos "cicatrizando". Sólo una duda rápida... ¿en Zaragoza es el Pilar tan bueno como lo pintan (alguien ha ido al concierto de Bumbury)?

Seare T. Seltev
13/10/2004 11:35 Enlace permanente. General Hay 3 comentarios.

¿Fantasmas?

Creo que el gato que comparte piso conmigo (alias "Gato") ve más de lo que los seres humanos podemos percibir. Ayer por la noche, sin ir más lejos, estaba el gato durmiendo placenteramente (ronroneaba...) cuando, de repente, levanta la cabeza con las orejas de punta y con cara de "¿¡qué ha sido eso!?" (dentro de la expresividad de un gato, claro está). Salió corriendo hacia el pasillo y, como si algo o alguien le hubiera pegado dió un maullido como de dolor y vino corriendo a mi lado todo erizado. Se quedó al lado del sofá asomando la cabeza por el borde y no dejó de vigilar la puerta de la sala hasta una hora más tarde. Viéndolo así, inmóvil durante tanto tiempo, sólo puedo preguntarme "¿Pero qué ve este en el pasillo?". A veces también le dá por perseguir el aire, o seguir con la mirada cosas inexistentes. ¿¿Acaso hay algo que nosotros no podemos ver??

Seare T. Seltev

Cosas del frío/calor

Demasiado tornado, demasiada tormenta tropical. Terremotos... El mundo se va a pique. Sólo hay que ver lo que pasa estos días con la temperatura ¡21 grados de diferencia entre la mínima y la máxima! Tremendo. Te levantas por la mañana con un frío que te impide dejar la cama y te abrigas dispuesto a ir a trabajar. Pasan unas horas y resulta que estás a 30 grados, además de estar abrigado. Entonces, al mediodía, te pones una ropa más ligera. Como nos estamos temiendo, cuando sales de trabajar a la noche, hace un frío tremendo...

Noticia Última Hora --> Llega una chica al trabajo.

- ¿Has visto el accidente?
- ¿Qué accidente?
- El que hubo en la ronda.
- Pues yo he venido por la ronda y no vi nada.
- Es que fue ahora, atropellaron a un señor.
- ¡Ostras!
- Estaba todo lleno de sangre. ¡Que angustia!
- Tranquila, venga.
- Es que...
- Normal que te pongas de los nervios, es que es muy fuerte.
...

En fin, deberíamos conducir con más cuidado... y los peatones también deberían cruzar por donde debe ser y no echarse a la calle a lo loco...

Esperemos que no pase nada y se recupere el pobre hombre.

Seare T. Seltev
29/09/2004 10:14 Enlace permanente. General Hay 2 comentarios.

Hijos de los baudios

Bichos nocturnos, navegantes de la noche. Miles de caracteres transmitidos a través de un cable de cobre, descubriendo nuevas redes, nuevos mundos. Seres de lo virtual compartiendo bytes con otros también conectados a la red. No es un vicio, ni una forma de vida. Es la necesidad de comunicarse, de absorber información en un mundo demasiado rápido para lo que realmente somos capaces de asimilar. Como un virus, miles de seres individuales capaces de actuar separadamente y destruyendo nuestro hábitat. Quizá el futuro sean datos, quizá nosotros sólo seamos datos en forma de ADN. Necesito un formateo a bajo nivel de mi mente. Estoy seguro que una vuelta al principio me llevaría al mismo sitio, y la tendencia a tropezar siempre en el mismo sitio es demasiado adictiva para la humanidad. Necesito vacunarme, reírme de mis muros de cal. Regreso al oscuro Big Bang.

Seare T. Seltev
19/09/2004 06:08 Enlace permanente. General Hay 2 comentarios.

Prisionero

Aún no ha amanecido y desapareces. Puedo oler tu brisa oculta en el fondo de la almohada. Tu calor, perdido en el viento, encuentra un hogar en mi piel hecha de lino seco. Mientras te respiro siento como me arden los ojos, como mis sueños se mecen entre el ácido que baña mi luz.

Soledad.

Alguien aúlla tras la puerta, no me importa. Sólo miro cómo se desvanece mi cielo y todo vuelve a ser oscuridad.

¿No vuelves?

Seare T. Seltev

Colores

Está claro que los colores repercuten en nuestra vida más de lo que desearíamos. Sólo tenemos que pensar en que en Estados Unidos está a la orden del día un Psicólogo/Psiquiatra de colores que soluciona nuestra vida redecorando nuestra casa. También es cierto que nuestro subconsciente escoge colores por nosotros intentando adecuarlos a nuestros sentimientos. Un ejemplo de esto último es el blog de lúa (que me corrija si me equivoco). Ella escribe en letras moradas sobre fondo negro. El negro combinado con el rojo denota violencia, tirando al asesinato. Es decir, sentimientos muy fuertes y agresivos. Si en vez de rojo utilizamos el violeta se sigue denotando algo muy fuerte, pero con delicadeza. Quizá nos resulte difícil de imaginar algo agresivo y delicado a la vez [pensemos en Shreck, ;)]. Hay colores que nos ponen nerviosos, otros que nos tranquilizan y muchos otros que nos entristecen. ¿Qué colores os expresan algo? Y no me vale que me digais que el verde os dá esperanzas, que es un topicazo ;) Simplemente decidme qué os expresan a vosotros personalmente, no lo que os dicen que deben comunicarnos.

Seare T. Seltev
16/09/2004 13:23 Enlace permanente. General Hay 6 comentarios.


Blog creado con Blogia.
Blogia apoya: Fundación Josep Carreras

Contrato Coloriuris